Februar 2026

I slutten av februar gjekk eg tur frå parkeringsplassen på Borestranda og sørover mot Reve hamn. Det var framleis vinter og markene hadde blitt skikkeleg brune. Heldigvis var det tåleg tørt på stien. Me hadde ærend på Hinna i februar. Då spaserde eg forbi gravplassen så langt vegen gjekk. Turar til Sele er alltid kjærkomne. Når me bur i Kleppekrossen, vert det færre turar til Sele enn til Vik. Den siste strandturen min i februar gjekk til Vik.

Biletet er tatt nord for Ragarvika.

Det var bølger frå Fuglingane og sørover mot Ragarvika.

Eg går av og til på øvste stien langs steingardar som grenser til jordene på Hodne. Utsikten er flott. Men om sommaren går kyrne også her, så ein må alltid fylgja med når dei er ute.

Dei første åra me var gifte, var det ikkje nokon diagonal på Hinna. For å besøkja mor og far på Vaulen, kjørde me inn frå Solavegen mest akkurat der biletet er tatt og forbi gravlunden og vidare nordover inn på Gamlevegen. Nå kan ein ikkje kjøra Gamlevegen for å koma til Vaulen lenger. Frå Hinna og nordover til Vaulen og Hillevåg må ein ta Hinnasvingane. Midt i januar kjørde eg etter gammal vane inn på Gamlevegen då me skulle til Vaulen. Då måtte eg snu på ein femøring i det gamle krysset Hinnasvingane/Gamlevegen og koma meg tilbake til Hinna. Den utbetra vegen i Hinnasvingane hadde fått ein tunnel. Der var det berre å kjøra på lykke og fromme. Eg såg ikkje mange skilt til forklaring om kva felt eg skulle ta. Me kom fram til rett stad.

I begynnelsen av februar var eg på ei samling for Seniornett Norge på Strawberry Hotell Recidence, Sandnes. Der vart eg overraska over ein fabelaktig utsikt frå ein takterasse på hotellet. Me ser vestover i Sandnes.

I slutten av februar fekk me ein av desse klåre vinterdagane. Eg vert alltid overraska over kor mykje lys me alt har fått så tidleg på året. Det er kjekt å ta bilete.

Ikkje lenge biletet før vart tatt,  hadde me god vind. Denne dagen kom  nokre høge bølger som slo over vraket på Sele.

Ein skal vera god detektiv for å oppdaga fjøreplytten. På Selestranda var det ein heil koloni. Fjøreplytten er lynrask til å forflytta seg.

Ein stille dag på Vik ved utløpet av Orreåna.

På Vik får eg lett kjensla av noko uendeleg. Eg vert ikkje lei av å gå tur der og berre gå i ro og stilla og nyta havet.

2026 Januar.

I 2026 fekk me uventa mykje kulde i starten av året. Det var ein stor fordel angåande turver. I januar hadde me mest ikkje regn. Eg kunne ta turar på frosen utmark eller til strendene. 

Anda ligg ikkje mange minutt frå blokka vår. Det er så merkeleg i Klepp når ein berre kjem nokre meter opp i høgda. Då får ein fantastisk utsikt. Frå denne delen av Anda ser me mot Stasjonsvegen som går frå Kleppekrossen til Klepp stasjon. Vegen ligg skjult i eit søkk midt på biletet. På nordsida av vegen kan me sjå ein kvitmåla trafostasjon som ligg langs Postvegen. Om kvelden kom biletet på vermeldinga.

Postvegen går nedover og nordover mot Stasjonsvegen. Denne delen av Klepp er framleis jordbruksområde.

Her er eg på Fjogstad og har tatt meg litt ut på eit jorde. Steingarden går nordover mot Fjogstadvegen.

Litt snø fekk me og i januar. Me hadde ærend på Forus. Eg tusla rundt med fotoapparatet mens eg venta på nokon. Dette biletet kom så på vermeldinga om kvelden.

I Kleppeloen er ungane heldige. Når det er kaldt nok, vert det sett opp ein snøkanon. I denne akebakken kan små og store kosa seg over fleire dagar. I år varde snøen ekstra lenge.

På Haugabakka. Frå blokka kan eg ta ein kjerreveg opp til Braut og koma meg over eit jorde til Haugabakka. Også dette biletet vart vist på vermeldinga.

Murkanten er ringen rundt eit minne frå krigen. Knickebein er det tyske Luftwaffe sitt første presisjons-radionavigasjonssystem for nattlege bombeangrep under andre versdkrig. Frå denne plassen er det full oversikt vestover mot havet, Nordsjøen. Men det viste seg visst å vera lite effektivt.

Saman med ein son og nokre barnebarn som er ungdommar, dro me til Nærland ein helst helst kald søndag i januar. Turen varde ikkje så lenge. Me måtte berre gå ruta fort og koma i hus og få varm mat.

Heilt sidan eg begynte med strandvandring, hadde eg aldri gått frå Skeie til Vik. Då Frivilligsentralen i Klepp arrangerte Strandvandring på Jæren, var dette ei strekning me let vera å gå. Klepp hadde visst ikkje så god avtale med grunneigaren. Sidan det var så fin frost i jorda i januar, bestemte eg meg for å ta den strekningen også. Eg parkerte på Refsnes og gjekk eit godt stykke nordover. Heilt til Vik gjekk eg ikkje. Det siste strekket skal eg ta frå Vik og sørover.

Frå Skeie og nordover var det ikkje mykje sand å sjå. Eg vart litt overraska kor steinete turstien var. Vinden var ganske iskald denne dagen. Vottane mine var heimestrikka og litt kalde. Det var greitt å koma til ein varm bil etter kvart.

Etter at me flytta, har det blitt noko sjeldnare med turar til Sele. Heldigvis fekk eg nokre turar der og i januar. Det er så trygt å avslutta med Feistein fyr på netthinna.