Februar 2026

I slutten av februar gjekk eg tur frå parkeringsplassen på Borestranda og sørover mot Reve hamn. Det var framleis vinter og markene hadde blitt skikkeleg brune. Heldigvis var det tåleg tørt på stien. Me hadde ærend på Hinna i februar. Då spaserde eg forbi gravplassen så langt vegen gjekk. Turar til Sele er alltid kjærkomne. Når me bur i Kleppekrossen, vert det færre turar til Sele enn til Vik. Den siste strandturen min i februar gjekk til Vik.

Biletet er tatt nord for Ragarvika.

Det var bølger frå Fuglingane og sørover mot Ragarvika.

Eg går av og til på øvste stien langs steingardar som grenser til jordene på Hodne. Utsikten er flott. Men om sommaren går kyrne også her, så ein må alltid fylgja med når dei er ute.

Dei første åra me var gifte, var det ikkje nokon diagonal på Hinna. For å besøkja mor og far på Vaulen, kjørde me inn frå Solavegen mest akkurat der biletet er tatt og forbi gravlunden og vidare nordover inn på Gamlevegen. Nå kan ein ikkje kjøra Gamlevegen for å koma til Vaulen lenger. Frå Hinna og nordover til Vaulen og Hillevåg må ein ta Hinnasvingane. Midt i januar kjørde eg etter gammal vane inn på Gamlevegen då me skulle til Vaulen. Då måtte eg snu på ein femøring i det gamle krysset Hinnasvingane/Gamlevegen og koma meg tilbake til Hinna. Den utbetra vegen i Hinnasvingane hadde fått ein tunnel. Der var det berre å kjøra på lykke og fromme. Eg såg ikkje mange skilt til forklaring om kva felt eg skulle ta. Me kom fram til rett stad.

I begynnelsen av februar var eg på ei samling for Seniornett Norge på Strawberry Hotell Recidence, Sandnes. Der vart eg overraska over ein fabelaktig utsikt frå ein takterasse på hotellet. Me ser vestover i Sandnes.

I slutten av februar fekk me ein av desse klåre vinterdagane. Eg vert alltid overraska over kor mykje lys me alt har fått så tidleg på året. Det er kjekt å ta bilete.

Ikkje lenge biletet før vart tatt,  hadde me god vind. Denne dagen kom  nokre høge bølger som slo over vraket på Sele.

Ein skal vera god detektiv for å oppdaga fjøreplytten. På Selestranda var det ein heil koloni. Fjøreplytten er lynrask til å forflytta seg.

Ein stille dag på Vik ved utløpet av Orreåna.

På Vik får eg lett kjensla av noko uendeleg. Eg vert ikkje lei av å gå tur der og berre gå i ro og stilla og nyta havet.