Borestranda og sør til Reve hamn 2025

 Frå blokka der eg bur, er det berre ein kjøretur på femten minutt til Bore camping og stor parkeringsplass nokså rett i Borestranda. Av og til tar eg turen langs Borestranda og går sørover heilt til Reve hamn og tilbake. Då treng eg to timar om eg ikkje stoppar for mykje. Jo fleire bilete eg tar, desto meir tid går det. På varme dagar kan eg ta med mat og nyta nista i Reve hamn.

I februar starta eg med godt mot. På Hodne er det vanlegvis ganske blautt langs og på stien. Vatnet sig alltid frå skråningane i aust. Denne dagen låg det framleis issvullar på stien.

Heldigvis kunne eg gå på steinane heilt i sjøkanten. Turen vart kortare enn planlagd. Det vart litt for mykje is etter kvart.

April kom med mange fine turdagar. Surfarane som held til på Hodne, er snare til å finna stranda og havet med ein gong det er varsla bølger. Eg kom i snakk med ein surfar. Han visste akkurat kva tid han måtte kasta seg i bilen og kjøra til Hodne for å bruka surfebrettet.

I første halvdel av mai hadde me ikkje akkurat sterk varme. Det betyr visst ikkje noko for dei som liker seg i det våte elementet. Tre unge menn såg ut som om dei var litt uvande med surfing. Men dei kom seg då opp og fekk ri på ei bølge i ny og ne.

Fjortande mai var ein fin og ganske varm dag etter årstida. I Reve hamn møtte eg to damer som lurde på om det var trygt å bada i hamna. Vatnet i Reve hamn ser alltid kvitt og ureint ut slik eg ser det. Eg trur ikkje forholda er slik som i Sele hamn. På Sele vert vatnet skifta ut av dragsug eller kva det måtte vera. Då eg såg på vatnet i Reve hamn, kikka eg forskrekka bort på damene og sa: "Her ville ikkje eg ha bada!"

Nei, dei såg og at det kanskje ikkje var lurt. Men eg forklarde dei om ei fin sandstrand som hadde dukka opp rett sør for hamna. Ja, eg fylgde dei bort for å visa. Der var det rett og slett ei vidunderleg rein sandstrand og sandbotn i havet. Bading vart det på ei av damene. Eg fekk lov å bruka biletet.

På heimvegen hadde kyrne i Moldvika flytta seg frå den grøne bakken og rett ned i fjøresteinane. Der eg vanlegvis går. Kalvane gjekk lengst ned mot vatnet. Nå veit eg ikkje om det var ammekyr. Men eg tok beina fatt og klatra opp skråninga i indre del av bukta me ser på biletet. Kyrne vart forvitne og kom etter. Så eg sette opp farten og klatra over steingarden og kom meg vekk. 

Trygt bak den tjukke steingarden såg eg kyrne tok seg nedatt til stranda. På toppen av bakken går det også sti. Eg har velt den ruta andre gonger når stien nede er våt.

Onsdag 28. juni såg eg i Jærbladet at Jæren Turlag skulle ha kveldstur på Bore. Då var det berre å kontakta den gode turvenninna mi, Kari. Me kom oss til Bore i god tid. Turen gjekk sørover frå parkeringsplassen på Bore. Me gjekk i bakdynene og inn gjennom ein bitteliten skogdott og så vest til Fuglingane på stranda. Målet for turen var mellom anna å studera det rike plantelivet på Bore. Vanlegvis er det utruleg fargerikt og vakkert å gå i inndynelandskapet om våren. Nå hadde me hatt ein lang periode utan regn i Rogaland. Det er ikkje så vanleg. Graset hadde gulna, blomstene visna. Me kunne berre ana litt blått, gult og lilla her og der. Nå får me venta eit år på neste blomstring.

Borestanda skuffar aldri. Bølgene skiftar. Lyset skiftar. Den friske havlufta reinsar i heile kroppen.

Frå standkanten klatra me oss litt oppover og fylgde stiar nordover. I nord trua eit mektig skylag. Regnet kom. Men det venta til Skjertorsdag.

Eit godt stykke nordover langs Borestranda fekk me eit uventa eventyr, ja, mest som ein film. To unge menn fekk fart på kvar sin paraglider. Dei suste rett over hovuda våre. Kan henda var det planlagd, men i alle fall tok dei runde etter runde over oss. Det såg ut som om dei hadde god kontroll og styrde dit dei ville. Heldigvis vart dei ikkje tatt av vinden og førde ut over havet.

Fleire gonger kryssa paraglidarane kvarandre. Eg venta berre på ein kollisjon. Det var dei nok trente for å unngå.

Sidan sommarkvelden var lang og lys, kan eg ikkje seia me gjekk heim i solnedgangen Men turgruppa stavra seg opp i sanddynene att og tok vegen langs Figgjoelva til bilane. Ein storslagen kveldstur.

Turar i januar og februar 2025

I slutten av januar 2025 og ikkje minst i februar fekk me usedvanleg fint ver for årstida. Då vart det turar til Ogna, Lifjell, Frøylandsvatnet, Orre og Nærland.

Eg startar med ein ganske kort og lett tur frå Hølland gard på Ogna til dagsturhytta i Ogna, Tvitjørnhytta. Denne turen har eg gått fleire gonger, men aldri så tidleg på året. Det var ei ny og spanande oppleving. 
Utsikten var ganske annleis nå som det ikkje var lauv på trea. Me kunne sjå langt inn til Bjerkreim kommune. Vatna me ser heiter Tvitjørna.

Det var fint å sjå snaufjella.

Frå Tvitjørna flyttar me oss til Klepp.

Berre kort tid før me trilla til Ogna, var det kaldt på Klepp. Isen hadde lagt seg som ei tynn hinne på Frøylandsvatnet.

Eg ville ikkje prøva styrken på isen på Frøylandsvatnet. 

Midgardsormen er blitt mykje meir populær enn eg nokon gong kunne ha tenkt då prosjektet var nytt. Folk kjem frå fjern og nær for å prøva brua og gå tur i Njåskogen.

Til vanleg går eg mykje på strendene på Bore, Sele og Vik. Sidan me flytta, har Bore og Vik helst tatt over for Sele. Men så kom eg på at det også er kort for meg å koma til Orre sidan me bur i Kleppestemmen. I februar tok eg turen dit.

Eg tusla sørover frå frilufthuset og kom til Orreåna på nordsida. Når eg går på Vik, går eg nordover Orrestranda og kjem til den sørlegaste delen av Orreåna.

Akkurat denne dagen i slutten av februar, såg og høyrde eg lerka her langs elva.

Frilufthuset på Orre har fått ny kledning mot sør. Sola tærer nok særs mykje på denne sida av bygget.

På Nærland var det roleg på land og berre litt sjø den 2. februar. Berre kort tid før det hadde stormen som kom i januar ruska godt opp ved fyrlykta på Håtangen. Steinar låg strødde rundt om. Den gode turvegen var ikkje brukande for han som måtte kjøra elscooter. 

Naustet hadde fått skikkeleg juling. I eine hjørnet var store steinar skylt vekk i uveret.

Arbeidet med å rydda unna steinar og rot var i full gong.

Midt i februar kjørde eg saman med ei venninne til Hommersåk og svingde inn Jødestadvegen for å koma opp til Lifjellvarden. Eg skulle undersøkja om vegen opp var reparert slik at Torfinn kan kjøra opp med scooteren.

Kari Gjerstad og eg var usedvanleg heldige med denne turen 15. februar. Veret vart aldeles strålande med sol. Då me kjørde  innover mot Hommersåk ante me så vidt at me kunne koma opp i snø. Heldigvis var dei smale vegane mest frie for slaps og snø.

Himmelen var blå med nokre truande skyer mot Stavanger og mest mot sør og Sandnes.  Vinden var litt kald. Me fann så vidt ein plass med live for å innta medbrakt mat.

Utsikten rett over mot Hinna kunne me ikkje klaga på I Jåttåvågen kunne me sjå eit nytt byggeprosjekt som heiter "Søstrene Hinna."

Kari måtte jo ta bilete for å bevisa at me framleis kan klatra i fjell og koma oss til toppar.

Litt skumle skyer på heimveg. Me fekk likevel opphald heile tida. Takk for følget til Kari. Kjørevegen var forresten berre brukande for gåande.

Vik på Jæren

Sidan me kom i ny leilighet og på ein ny plass i Klepp kommune, har me utforska nærområdet ved Kleppestemmen. Då kom me raskt fram til at kortaste vegen til havet nå er å kjøra til Vik. 
Den sørlegaste delen av Orrestranda fører til Vik. Når ein går sørover frå Friluftshuset, må ein kryssa Orreåna for å koma til dennne delen av Orrestranda. Det kan ein kanskje gjera berrføtt ei dag med liten vassføring i åna. Elles er det tryggast å gå austover langs åna, fram til Nordsjøvegen og fram til Orre gamle kyrkje. Ved hovudvegen kan ein så ta vestover nokre marker ned til stranda att. Her er det greitt å vera lokalkjend. Eg har fått gå denne vegen sidan eg er med på "Standvandring på Jæren". Då har eg erfart at det ikkje nyttar med fine joggesko i dette området. Du må kryssa ein kanal. Då kan støvlar eller fjellsko vera lurt å ha når det er skikkeleg braut i marka.

Her er utløpet av Orreåna. Eg er på sørsida. Denne sommaren har det vore rik vassføring i åna dei gongene eg har vore ute. Derfor kjører eg til Vik og går nordover til Orreåna og snur på stranda der. 
Denne julidagen hadde eg tenkt å utforska inndynelandskapet. Då måtte eg gi meg. Ternene var så hissige at dei mest snirta hovudet mitt. Eg tenkte då at det er eg som forstyrrer dei, så eg måtte mest springa litt tilbake til stranda for å koma unna ternene. Mest sannsynleg hadde dei ungar akkurat på den tida av året. 

Orrestranda-sør ligg nydeleg til og her er det skikkeleg god plass. Berre få gonger har eg gått der når det har vore folk som vil sola seg og bada. Lenger nord på Orrestranda kan det til tider vera smått om plassen ein godversdag.

I september var temperaturen i vatnet om lag den same som på land. Det var som å vera ute i fløyelsvatn. Eg prøvde først å gå uti lengst mot sør. Det var ikkje lurt. På botnen var det veldig steinete og ulendt. Meir midt på stranda var det heilt perfekte badeforhold. På denne turen var eg saman med Kari G. Ho tok biletet.

Nokså nær desse steinane prøvde eg å bada første gongen eg hadde med badedrakt. Det var skikkeleg ulendt. Heldigvis såg eg ei mor med ungar eit stykke nordover på stranda. Dei hadde funne liksom ei langgrunn renne med fin sand og nokre dumpar til å symja i. På botnen varierer det kor djupt det er. Ei kan plutseleg koma over ein passeleg stad der ein ikkje kjem nedi med knea når ein vil symja. Veldig mange berre dukkar seg utan å bry seg om symjetak. Eg må symja nokre tak skal det vera ekte bading.

Frå stranda på Vik kan ein klatra nokre klyvarar og koma sørover. Då går ein i retning Skeie. I juli var eg berre over den første klyvaren og utforska marka der. Ein gong har det mest sannsynleg vore ei stø her. Det er mykje stein i utmarka. I fint ver er marka tørr og grei å gå med joggesko på føtene. På ein tur i oktober trega eg på at eg ikkje hadde fjellskoa. Då var det temmeleg blautt her.

Sjølv om me hadde mykje regn i deler av juli, var markene heller tørre. I mai og juni var det ganske varmt på Klepp. Dei store gardane på Vik har fleire vatningsanlegg. Vatnet freser mot den første klyvaren eg nyleg klatra over.

I heilt andre himmelretning, mot sør og Orreåna, vaks det nydeleg strandreddik utover sommaren.

Då Kari G og eg tusla lands Orrestranda i september, var det tid for taretråling. På land hadde det kome store mengder tare. Fuglane finn mykje mat i taren. Nokre personar liker ikkje at det er taretråling langs kysten. Eg synest at båtane var så fine i fargen mot det blå havet. Så eg måtte få med biletet i bloggen.

Me lurde på om det ville vaka fisk. Her såg me ingenting. I Figgjoelva kan me sjå laks som sprett rett som det er. Nå veit ikkje eg om Orreåna er i lakseelv. Hytta på nordsida av åna vart selt for over 12 millionar kroner for ein del år sidan.

Torfinn og eg har funne ut at det er lett å koma mest heilt ned i vatnet i ei gammal stø på Vik. Det går fint an å bada og symja her. Torfinn tar bilete og held vakt. Ein gong var det så lågt vatn at eg så vidt fekk dukka meg. Me tar av og til med kaffi og kaker og sit og nyt havet på denne flekken.

I oktober fekk me meir uver. Då er det spanande å ta bilete ved sjøen. Eg klatra over to klyvarar mot sør. Vinden var så sterk at eg måtte gå i kne ved ein stein for å halda balansen og ikkje minst halda fotoapparater stilt. Etter at eg passerte den andre klyvaren, kom eg til ei mark der det framleis gjekk kyr. Sidan eg ikkje visste om dei var vane med fotturistar, fann eg ut at det var best å ikkje frista dei. Så eg forserte sorpa og kom meg på grusstien att.

Det kan nok til tider vera ganske ruskete på Vik. Før i tida forliste skip i dette farvatnet. Vakkert er det for den som står tørt og godt på land.

Fjorgstad, Tinghaug og Anda.

Den tredje mai flytta me frå Verdalen etter femti år i same hus. Nå bur me nær Kleppekrossen, i Kleppestemmen. Eg har utforska området nær boligen. Herifrå kjem me lett til Fjogstad langs Fjogstadvegen. Går me lenger, kjem me over til Postvegen. Postvegen er skikkeleg gammal i Klepp kommune. Vegen kom alt i 1805 og vart kalla den jærske hovudvegen eller Postvegen. I dag seier me Postvegen. Kjem du opp i høgda, passerer vegen forbi fortidsminne på Tinghaug.

Her er ganske god parkeringsplass for den som kjem kjørande. Eg bur så nær at eg kan gå eller sykla opp frå min heim. Denne steinen ser ein lett frå vegen. Deretter følgjer ein berre oppsett frå skilting til dei ulike gravhaugane og minne elles.

I området finn du ei kvinnegrav frå folkevandringstida. Grava var eit hellebygd gravkammer, 4,5 meter langt og 1 meter breidt og ein snau meter djupt. Funna viste at det må ha vore ei rik kvinne. Gjenstandar frå grava kan ein finna på Arkeologisk museum i Stavanger.

Tinghaug er ein naturleg bakketopp som er det høgaste punktet på Låg-Jæren, 102 moh. Etter tradisjonen skal det ha vore tingstad for Midt-Jæren. I skråninga på vestsida av Tinghaug vart det i 1897 funne 16 gullgubbar frå slutten av 700-talet. Det er det einaste funnet i sitt slag i Rogaland. Eg har funne desse opplysingane på Wikipedia.

For å koma til Krosshaug må ein klatra over ein klyvar. Eg var her andre pinsedag då Klepp kyrkje hadde pilegrimsvandring frå Klepp kyrkje og deretter friluftsgudsteneste. Det er tradisjon med friluftsgudsteneste her kvart år. Denne dagen fekk me sol og mest vindstille. Dyra var tatt vekk frå marka av bonden som eig området. Dermed var det trygt å gå der. Elles kan det vera lurt å ta turen når det er tidleg vår eller tidleg haust. Då er dyra inne.

Steinkorset er frå 1000-talet. Gravhaugen er frå ca 450.Krosshaug ligg på garden Hauge i Klepp. 

Kyrkjekokka var komen hit berre for gudstenesta. Me ser vestover mot havet i bakgrunnen. Eg kan skimta mi blokk når eg står her.

Det var kome særs mange folk her denne søndagen. Personen på biletet var ei av dei eg gjekk pilegrimsvandring saman med. Flokken som vandra frå Klepp kyrkje var ikkje stor. Så eg vart overraska over kor mange folk som var samla på Krosshaug då me var framme.

Langs vegen opp til Tinghaug var det tid for løvetannblomstring. Her ser ein og til Nordsjøen i vest.

Ein litt sein ettermiddag spaserde eg langs Fjogstadvegen og tok Postvegen nordover. Rett utfor siloen til ein stor gard står ein interessant stein. Fotoapparatet var sjøvsagt med. Mens eg fotograferte, kom ein av eigarane til garden kjørande. Ei ung, men ikkje heilt ung, dame stoppa og var forviten på kva eg gjorde. Me fekk ein kjekk samtale. Steinen var flytta til Anda ein gong i tida, meinte ho. Det er ein særs gammal stein. På eit rusta skilt og på ein rusten stolpe visste ho det sto at steinen var freda. "Pigghedlå" vert steinen kalla. Steinen har form som ei stor ståande plate. Han er 3,20 meter høg og 1,2 meter brei ved botnen. Steinen er 35 cm tjukk. Han har tre små koppmerker mest attmed botnen og dannar ein trekant. Steinen har vedig fin form med glatte sider og ein avrunda topp.

Desse opplysingane fann eg på ei nettside kalla megalithic.co.uk

¨

Dette huset har eg faktisk vore inne i opptil fleire gonger. I 1974 vart eg medlem av LMF. Lærarane sitt misjonsforbund. Eg var då yngst av damene som gjekk i foreninga. Den eldste kvinna heitte Randi Anda. Randi levde frå 1898 til 1999. Ho og mannen Arne hadde vore misjonærar i Kina i yngre år. Dei kom til Kina i 1920.  Randi var i Kina frå 1920 til 1938. Arne Anda var i  Mandsjuria i 1932. Han vart att i Kina 1946-49. I Norge reiste han mykje rundt på skular og fortalde levande om tida i Kina. Han hadde med mykje utstyr å visa fram. Når Arne Anda kledde seg i kinesiske klede, kunne ein lett tru han var frå Kina. Han var liten og slank. Eg hugsar han som særs høfleg om omsorgsfull dei gongene eg var i heimen. Randi var også alltid utsøkt høfleg og omsorgsfull. Ho var politisk aktiv. I fleire periodar var ho vararepresentant til Stortinget for Kr. F.

Redskapshuset til Arne og Randi Anda står framleis. Det er familie som eig staden nå. I denne hagen har det nok vore dyrka ganske mange grønsaker og frukt og bær i si tid. Det vart slik ein god ettermiddag for meg då eg fekk med meg desse hendingane.